چه تلخ است،
دیدن،
در این عصرِ تار،
که چابُک بتازد،
تکِ روزگار.
فتاده طنابی،
ز آونگِ چوب.
رسانه ندارد،
خبرهایِ خوب.
بکوبد به سروی،
سیه دارکوب.
چگونه بگویم،
ز غم هایِ گوش؟
که غوغای قاری،
در این باغِ ویران،
نگردد خموش.
دو چشمم به فردا،
و فردایِ آن.
که از مرغِ عشقی،
و هم رقصِ شمعی،
ببینم نشان.
چه سخت است،
دیدن،
در این عصرِ تار،
که چابُک بتازد،
تکِ روزگار.
طنابی فتاده،
ز آونگِ چوب.
رسانه ندارد،
خبرهایِ خوب.
بکوبد به سروی،
سیه دارکوب.
چگونه بگویم،
ز غم هایِ گوش؟
که آوایِ جغدان،
در این باغِ ویران،
نگردد خموش.
بترسم ز فردا،
و فردایِ آن.
نه از مرغِ عشقی،
و یا رقصِ شمعی،
ببینم نشان.
زن ستیز
بدنبال حمله آخوندک به مادری با بچه شیرخوار در قم
خدا داد دیشب به رهبر جواب
نباشد جهادی چو جنگِ حجاب
چو حیدر فرامینِ
یزدان شنید
از آن سوی منقل به این سو پرید
فراخواند در دم امیرانِ
خویش
ز اطراف ِمیگون، ز اکنافِ کیش
رییسی بپوشید رختِ نبرد
هوا گشت تیره ز پهپاد و گرد
به قم شیخکی عکس و فیلمی گرفت
سپه گشت خرسند و بزمی گرفت
غریوی برآمد ز تالارِ خواب
فقیهی بگفتا ز اجرِ
ثواب
چه باکی که مادر
کُند ناله ای
بنازم به دستی که زد ضربه ای
بفرمود حاکم به جمع سران
مبادا که حرفی بگردد بیان
ز اجرایِ قانون، ز حقِ
زنان
نه از وضعِ مسکن، نه از نرخ نان
نبینند کوران که در قله ایم
بدنبالِ الهام چرخنده ایم
چماقی که کوبم به فرقِ زنان
رهایم کند از فشارِ
نهان
چو گوید خدا از زبانم
سخن
دگر من نخوانم چو خر در چمن
به هر کس که خواند مرا زن ستیز
بگویم که سنت ندارد
گریز
شاکیِ بندباز
شاکیِ بندباز
هشدار عطای لندنی به سید اردکانی
چه گویی تو ای زاهدِ بند باز؟
چرا می دوی ناگهان تخته گاز؟
چرا می زنی بر سرِ این نظام؟
که رقصم به سازش به قدِ تمام
تو دستار بند و به لندن بیا
که روشن ببینی دکانِ ریا
چه شد آن همه عشوه و مِهر و ناز؟
زرنگی گزین و
به ظالم نتاز
مگر ساز و کارت به سازش نبود؟
شکرخندِ بیجا و مالش نبود؟
چرا می کنی دست رهبر تو باز؟
مگر خود نبودی نهاندارِ
راز؟
ز صنفِ فقیهان تو غافل مباش
که قرآن بخوانند محضِ معاش
نگو غافلی از فسادِ
سپاه
که چیزی نجوید بجز جنگ و جاه
مرو پیشِ دشمن ز آغوشِ یار
که خیری نبینی ز انجامِ کار
بسرعت دو خطی به بیتش نویس
و گرنه فرستد صفِ کاسه لیس
مزن حرف حقی ز اوضاعِ روز
فقط رانت گیر و دهانت
بدوز
ز رهبر نشاید که خُرده گرفت
ندیدی چه حالی ز کوسه گرفت؟
بترسم گزندی رساند ترا
به استخرِ کاخی غنودن چرا؟
آیات پلکانی
دگر گشتم مقامی آسمانی
تمامِ آیه هایم
پلکانی
چو ترسم آفتی
آید برین تن
ندارم طاقت
در غار رفتن
نشینم با خدا بر پلکانم
به دور از طوسی
و نازک تنانم
ز اوضاعِ جهان
من می زنم گپ
ز چاه
جمکران با حالتِ
رپ
گهی پرسد سئوالاتِ فراوان
ز نرخِ
خربزه یا ارزشِ جان
سپس گویم
ز انوارِ ولایت
ز نقشِ فتنه ها
درهر جنایت
اگر پرسد ز
احوالاتِ اکبر
بگویم دلخورم
از قتلِ دلبر
بپردازم به آثار
و
کتابم
به جمعِ منقل و
دود و کبابم
کتابم چون شود
عرضه به روسی
نویسم صفحه ای
در وصفِ طوسی
عطا را می کنم
مسئولِ پخشش
که مبهوتم کُند اجرایِ
نقشش
به خیلِ انبیاء خاتم فقط من
که دارد حُکمِ
من مُهری زِ دشمن
چو دارم صد هنر
در فنِ آرا
خدا هم می کند
با من مدارا
تکانی چو دادم به انگشتِ شست
خدا آمد و در
گلویم نشست
کمی کرد تلخی ز احضارِ خویش
که او را بخوانم ز اندازه بیش
برنجید بیخود که این عدل نیست
ندانم که قصدش از این یاوه چیست
مگر بود عدلی به عهدِ امام؟
که کارش رسید از جنایت به جام
چه کس دید از وی عدالت به چشم؟
چو از اسمِ شاکی بیامد به خشم
بگفتم که قدرِ خدا از عبا
است
و گرنه کِه داند که او در هوا است
چو گفتارِ نابم مُجابش نکرد
رخم تیره گشت و دلم پُر ز درد
دهان را ببست و کلامی نگفت
به ناچار گفتم خودم حرفِ مُفت
تعجب نمودم ز گفتارِ
نغز
به دستورِ روده نه فرمانِ مغز
چو زورم کُند مشکلاتم علاج
به ایزد ندارم دگر احتیاج
ز روزی که کردم وطن را حراج
ببستم دهانِ فقیهان به باج
ز خیراتِ منقل، ز الطافِ دود
نگویم دگر جز به شیطان درود
مکُن کتمان شکستت را، بگو واعظ حقیقت را
نه از شرمی خبر داری، نه بد دانی وقاحت را
عیان دیدی در این بازی، جوابِ هر فریبت را
چنین گوید هر ایرانی: نمی خواهم ولایت را
ز خون پر شد دو چشمانت، دگر بس کن جنایت را
نویدِ پهلوان توفد: مزن حلقه طنابت را
ندا یکدم کشد فریاد: زمین افکن تفنگت را
زنی آزاده می خواند: بزن آتش حجابت را
خصومت با جهان تا کی؟ بکن مُنحل سپاهت را
اگر خوارِ زمان گشتی، مخوان دشمن تو ملت را
تبه کردی چو فرصت ها، کنون سرکِش تو جامت را
