بهار سوگواران

 

بهار    آمد  ولی  سوری  بپا نیست

که از کشتارِ دی جز غم بجا نیست

نشسته مادری در کنجِ  ایوان

ببافد جامه ای با چشم گریان

کبوتر می رمد  از  بالِ پهپاد

بنالد مرغِ شب از دردِ بیداد

نسیم آرد ز برزن  بویِ باروت

نشانَد  دوده ها بر شاخهِ  توت

شقایق گوید از شب هایِ خونبار

سپیدار از  طناب  و حلقه   دار

نخواند عاشقی  در کوچه  آواز

نه چشمِ نرگسی با کس کُند ناز

بِگردد کرکسی بر بام خانه

که  مُرداری بَرَد  تا آشیانه

مُرادِ   واعظان  جز  مرگِ  ما  نیست

به هر سو بنگری خونابه جاری است

اگر  مهلت دهد  اهریمنِ  جنگ

بهاران می برد غم از دلِ تنگ

 

شب های دی ماه

 

زمستان سر شد و سوری بپا نیست

که از کشتارِ دی  جز غم بجا نیست

شقایق گوید از شب هایِ  خونبار

سپیدار از سپاهِ مست و خونخوار    

نسیم آرد به بستان بویِ باروت

نشاند  دوده ها  بر قامتِ توت

نخواند  بلبلی در کوچه   آواز

نه چشم نرگسی دیگر کند ناز

 

بهار غم انگیز

 

بهار آمد  ولی  سوری بپا  نیست

که از تیغِ جفا خونابه جاری ست

بهاری  این  چنین در خاطری نیست

شرابِ  واعظان  جز خون ما چیست؟

قناری می رمد  از  بوی  باروت

نشسته دوده ای بر شاخهِ  توت

بگردد کرکسی بر گِرد خانه

کِشد  از پنجره  آتش  زبانه

نخواند  عاشقی  در   نور  مهتاب

که دیده ماه دی در کوچه  سیلاب

اگر  مهلت  دهد  اهریمنِ  جنگ

شکوفه می برد غم از دلِ  تنگ

طبیبِ بی وفا

 

مرگ  بارد همچو  باران  از هوا

پس کجایی ای  طبیب     بی وفا؟

رفته ای  در  سنگری  از  ترسِ جان؟

یا شدی از ترسِ جان خود جان ستان؟

گر   نداری در  ستم  ها اختیار

ترک کن این کرسی بی اعتبار

ناله کردن کی  کند  دردی  دوا؟

چون طبیبان از درِ درمان درآ

بگذرد  از خاکِ ما  این سالِ سخت

تیرگی ها پر کِشد  از رخت و بخت

بی گمان فردا رسد  روزِ حساب

هست آیا  در سرت فکرِ جواب؟

کس نخواهد بشنود در  دادگاه

آنچه گوید واعظی هر شامگاه

باشد اینک فرصتی در پیش  تو

اهلِ دانش کی شود  دنباله  رو؟

خلق  را  تقلیدشان  بر باد    داد

ای دو صد لعنت بر این تقلید باد

از جفایِ دولتت کس نیست شاد

هر که با مردم ستیزد نیست باد

 

 

واعظان در دوزخ

 

چه رازی است در ذات این روزگار

که  ظالم  به  دوزخ  رود  از  مزار؟

ولاکن  ندانم  چرا  واعظان

نبینند  نقدا  ز  جنت  نشان؟

مگر آن عباپوشِ  راحل  نگفت

که ملا در آغوشِ حوری بخفت؟

دیدار در دوزخ

  

چه رازی است در ذاتِ این روزگار

که  ظالم  به دوزخ  جهد  از مزار؟

ولاکن  ندانم چرا زاهدان

نبینند نقدا  ز جنت نشان؟

مگر  آن عباپوشِ  راحل   نگفت

که عابد در آغوش حوری بخفت؟

چو اخبارِ جاری به دوزخ رسید

بهشتی  به  بیت  خمینی   دوید

در آنجا چو رخسارِ عظما بدید

ز شادی  در آغوش اکبر  پرید

همی گفت احمد به یارانِ غار

حسن  گر بیاید  بگیرم   قرار

خروشید راحل که محسن کجاست؟

به دور از سپاهی دو پایم هواست

ز  حُجره بیامد برون اردشیر

که گوید به آقا  ز جنگِ اخیر

دریغا  که  پشتِ نظامت شکست

سپاهت به شامِ غریبان نشست

بکُشتیم  روزی  هزاران  جوان

که خیزد بخاری از آن جمکران

چو شمشیرِ مهدی هویدا نشد

دکانِ  ولایت  به کُل  تخته شد

نمانده نشانی ز گورت بجا

که کردی  اماما جهنم  بپا

چو   پاشید  از هم   سپاهِ پلید

دگر نیست ترسی ز دیوِ سپید

به کنجی نشین و مکن قیل و قال

به   دورِ   دهانت    بنفشه  بمال

مناجات لاریجانی

 

خدایا نظر کن بر این اردشیر

همان  ناقلای  صغیر  و حقیر

چو در کار کشتن ندارم نظیر

به فرمانِ حیدر بگشتم  کبیر

مقامِ ریاست  تو از من  مگیر

که هرگز نگردم ز کشتار سیر

علیه جوانان بجنگم چو شیر

ز کویِ دبیران  بگیرم  اسیر

و گر هست گوشت به راز و نیاز

ببخشای  خلوت  به  هر بچه باز

مبادا که طوسی شود منزوی

که فریاد خیزد ز هر حوزوی

کلامی  نگویم   من  از  زادگاه

که هستم نفوذی در این  بارگاه

شکایت ندارم از این وضع سخت

ز نقصان و نکبت شدم نیک بخت

به دورانِ خونین چو خندان ترم

نخواهم که عمرش به پایان برم

به زندان فرستم زنِ صلحجو

در آغوش گیرم تنِ فتنه جو

اگر کس بگوید ز پایانِ جنگ

ببندم   دهانش  بدون  درنگ

نباشد   نبردی    چو    جنگِ حجاب

ز کابوس تلخش خورم قرصِ خواب

نصیبم بگردان تو عمری  بلند

که از بُن رسانم به ایران گزند

ولاکن به جیبم   زر و ارز ریز

که  غافل  نباشم  ز  فکرِ گریز

پیام هدهد به قالیباف

 

فرستاد  هدهد  پیامی  ز  قاف

 زمانت سرآمد تو ای فرشباف

دگر نیست فرصت  که  لوله  کُنی

دلاری  به  خویشان  حواله  کنی

ندیدی  که  حیدر  چه  بیچاره  شد؟

چو آمد ز چاهش  دو صد پاره شد

مبادا   فریبت   دهد  اردشیر

سپاهی نگردد ز کشتار سیر

ز سردار قدسی نگویم بسی

که  پایان او را نتابد  کسی 

سلامی که استاد  ویروس  بود

خشابش مسلح به واکسن نبود

ز  تندیسِ  قاسم     غباری     نماند

چه باکی که حیدر به عرشش نشاند

کمینگاهِ ایمن  نیابی،    نَگَرد

بگیرند خِفتت، بپیچی ز درد 

اگر  از  شرف  بُرده ای   بهره ای

چرا چون خمینی تو خونخواره ای؟

چو سیمرغ گوید که تسلیم شو

سپهدارِ این جنگِ ننگین مشو

نه مذاکره نه جنگ

 

گفت پیری از تبار واعظان

ترک گوید اهل ایمان گفتمان

کی برآید حاصلی از گفتگو؟

جنگ روید در سراب صلح جو

چون نگویم من سخن با دیگران

صلح چرخد بر سرم چون سایه بان

پاسخی به پیام مجتبی

 

بظاهر     نوشتی  پیامی    بلند

کلامی سخیف و پر از بند و پند

 

مزن حرف  بیجا  دگر  مجتبا

که هستی تو خورشید آل وبا

 

نگفتی چگونه  تو رهبر شدی؟

حریفِ    رقیبانِ   انتر  شدی؟

 

بنازم به  ترکیب ژن های خوب

نسازند رهبر ز سیمان و چوب

 

چو ژن برتر از دانش آمد پدید

سخن از حکیمان نباید   شنید

 

پدر بست دل  را به   بمب  اتم

فرو کرد آن را به کوههای قم

 

تو سر را بگردان  ز خط   پدر

مکن عمر ما را در این ره هدر

 

بدنبالِ  رادان   چو لنگان  روی

چو  تیمور  بدنامِ  دوران شوی

اگر زنده ماندی ز دستِ قضا

پیامِ  دگر را مخوان  در  خفا

 

پلیسِ شرور

 

سخن گفت از نو   پلیسِ  شرور

که هر معترض را فرستد به گور

خبیثی که گیرد ز ابلیس   درس

به دل ها نکارد  بجز بذرِ  ترس

پلیدی که او را  به مسند نشاند

وطن را به سمت تباهی کشاند

ادا کرد رادان فقط حرفِ مُفت

ز  حالِ  مقوا  کلامی  نگفت

بگویند جمعی که     او  زنده  نیست

و گر نیست مرده سکوتش ز چیست

ز تکرارِ  تهدیدِ  زندان  و    دار

عیان شد که رادان  ندارد قرار

که  ترسد  ز  تهدیدِ   آدمکشان؟

که تهدید باشد ز تشویش شان

ز  کشتارِ  جانکاهِ  دی ماهِ   پیش

فزون شد شجاعت  ز اندازه بیش

برقصند مردم در اطرافِ گور

بگرید سپاهی  ز انکارِ   زور

ستمگر پلیدی است شیطان پرست

ز خونِ  جوانان شود  شاد و  مست

چو   فتح  نهایی  دگر   دور  نیست

که گوید که رادان کر و کور نیست؟

 

پلیسِ کاسه لیس

 

سخن  گفت  از   نو  رییس    پلیس  

که دنیا بخندد به این کاسه لیس 

پلیدی که او را  به مسند نشاند

وطن را به سمت تباهی کشاند

ادا کرد رادان فقط حرفِ مُفت

ز  حالِ  مقوا  کلامی  نگفت

بگویند جمعی که     او   زنده  نیست

و گر نیست مرده سکوتش ز چیست

ز تکرارِ  تهدیدِ  زندان  و    دار

عیان شد که رادان  ندارد قرار

که  ترسد  ز  تهدیدِ   آدمکشان؟

که تهدید باشد ز تشویش شان

ز کشتارِ  جانکاهِ    دی ماهِ   پیش

فزون شد شجاعت ز اندازه بیش

برقصند مردم در اطرافِ گور

بگرید سپاهی  ز انکارِ   زور

ستمگر پلیدی است شیطان پرست

ز خونِ  جوانان شود  شاد و  مست

چو  فتح  نهایی  دگر   دور  نیست

که گوید که رادان کر و کور نیست؟

نارضایتی عظما از دوزخ

 

دریغا که احکامِ  یزدان خطاست

که معیارِ داور نه پول و طلاست

بداند هر آن کس که اهلِ عباست

جهنم نه جای فقیهی چو  ماست

ندارم  رضایت از این منجلاب

چو هر شب نباشد  بساطِ کباب

ندانم  چرا  ساکنِ      دوزخم

که شِمری کِشاند عنان و نخم

چرا  این جهنم   ندارد دری؟

که آن را گشاید یدِ  حیدری

نفهمند  اینها   کلامِ   مرا

ببُرَد زبانی که گوید چرا

دگر پر نگویم ز جنگ و جهاد

که  هذیانِ مُزمِن بدادم  به  باد

ندیدم  نشانی  ز  زندان  و  دار

نه ون هایِ گشتی پر از پاسدار

چو تنگ است اینجا فضای قفس

اگر  دود  خیزد    بگیرد   نفس

دوباره بگویم که حُکمم خطاست

گواهِ   صدیقم   جنابِ   عطاست

 

  

 

عاقبتِ مجتبی

آمد امری  از  سپاهِ   جانیان

مجتبی باید کنون گیرد عنان

لیک آید بوی خون از این حقیر

نیست بختش بهتر از جبارِ  پیر

از قیام    مردمانی      استوار

قطع گردد دستِ شومِ این تبار

 

 

ولایتِ مجتبی

 

داد  فرمان  این  سپاهِ  نابکار

مجتبی بعد از پدر گردد سوار

این  ولایت جز خیالی  خام  نیست

خود نشانِ خفت وخونخوارگی است

مُرده خور یا  طی کند راهِ پدر

یا خزد در حفره ای با چشم تر

شکایت عظما از خدا

 

جهاندارِ   یکتایِ  جنگ  آفرین

چرا حذف کردی مرا از  زمین؟

میان  پلیدان     ندارم      قرین

که جانها ستاندم به فرمانِ کین

شکایت کنم با کلامی حزین

نصیبم نکردی بهشتِ برین

 ندادی خوراکی بجز نانِ خشک

ز لُنگم نخیزد گهی بویِ مُشک

بسوزی ز آتش سر و سینه ام

گمانم  که  دانی  ز  پیشینه ام

اگر   باز   یابم  مجالِ    لواط

ز طوسی بپرسم اصولِ نشاط

ربودی تو فرصت ز اولادِ  من

که  نامی  نماند    ز  بنیاد من

چو کردم به نامت سر از تن جدا

پس از من  نگوید کسی  از خدا

حکایت دی

 

بشنو از  دی چون حکایت می کند

از  جنایت ها     روایت    می کند

بانگِ من جز ناله ای غمدار نیست

زانکه  زاهد جز  پی  کشتار نیست

تا   هزاران   نوجوان  غلطیده اند

سوگواران   در  عزا   رقصیده اند

خدای شصت

عجب بی بخاری خداوند شصت

نظامِ  ولایت چه تخمی شکست

عمودِ  ولایت عمودی نماند

که او را درون جهنم چپاند؟

اگر از  کهولت   نداری توان

ز بافور عظما تو نیرو ستان

اولین نامه عظما از جهنم

 

چو لرزم همچنان از وحشتِ گور

نوشتم رُقعه ای  از دوزخی  دور

اگر  روزی   شوم  هم بسترِ خاک

مرا بیرون کِشد هر خار و خاشاک

سزا باشد که سوزد پیکرِ من

رَوَد  در  منقلی  خاکسترِ من