پاسخی به پیام مجتبی

 

بظاهر     نوشتی  پیامی    بلند

کلامی سخیف و پر از بند و پند

 

مزن حرف  بیجا  دگر  مجتبا

که هستی تو خورشید آل وبا

 

نگفتی چگونه  تو رهبر شدی؟

حریفِ    رقیبانِ   انتر  شدی؟

 

بنازم به  ترکیب ژن های خوب

نسازند رهبر ز سیمان و چوب

 

چو ژن برتر از دانش آمد پدید

سخن از حکیمان نباید   شنید

 

پدر بست دل  را به   بمب  اتم

فرو کرد آن را به کوههای قم

 

تو سر را بگردان  ز خط   پدر

مکن عمر ما را در این ره هدر

 

بدنبالِ  رادان   چو لنگان  روی

چو  تیمور  بدنامِ  دوران شوی

اگر زنده ماندی ز دستِ قضا

پیامِ  دگر را مخوان  در  خفا

 

پلیسِ شرور

 

سخن گفت از نو   پلیسِ  شرور

که هر معترض را فرستد به گور

خبیثی که گیرد ز ابلیس   درس

به دل ها نکارد  بجز بذرِ  ترس

پلیدی که او را  به مسند نشاند

وطن را به سمت تباهی کشاند

ادا کرد رادان فقط حرفِ مُفت

ز  حالِ  مقوا  کلامی  نگفت

بگویند جمعی که     او  زنده  نیست

و گر نیست مرده سکوتش ز چیست

ز تکرارِ  تهدیدِ  زندان  و    دار

عیان شد که رادان  ندارد قرار

که  ترسد  ز  تهدیدِ   آدمکشان؟

که تهدید باشد ز تشویش شان

ز  کشتارِ  جانکاهِ  دی ماهِ   پیش

فزون شد شجاعت  ز اندازه بیش

برقصند مردم در اطرافِ گور

بگرید سپاهی  ز انکارِ   زور

ستمگر پلیدی است شیطان پرست

ز خونِ  جوانان شود  شاد و  مست

چو   فتح  نهایی  دگر   دور  نیست

که گوید که رادان کر و کور نیست؟

 

پلیسِ کاسه لیس

 

سخن  گفت  از   نو  رییس    پلیس  

که دنیا بخندد به این کاسه لیس 

پلیدی که او را  به مسند نشاند

وطن را به سمت تباهی کشاند

ادا کرد رادان فقط حرفِ مُفت

ز  حالِ  مقوا  کلامی  نگفت

بگویند جمعی که     او   زنده  نیست

و گر نیست مرده سکوتش ز چیست

ز تکرارِ  تهدیدِ  زندان  و    دار

عیان شد که رادان  ندارد قرار

که  ترسد  ز  تهدیدِ   آدمکشان؟

که تهدید باشد ز تشویش شان

ز کشتارِ  جانکاهِ    دی ماهِ   پیش

فزون شد شجاعت ز اندازه بیش

برقصند مردم در اطرافِ گور

بگرید سپاهی  ز انکارِ   زور

ستمگر پلیدی است شیطان پرست

ز خونِ  جوانان شود  شاد و  مست

چو  فتح  نهایی  دگر   دور  نیست

که گوید که رادان کر و کور نیست؟

نارضایتی عظما از دوزخ

 

دریغا که احکامِ  یزدان خطاست

که معیارِ داور نه پول و طلاست

بداند هر آن کس که اهلِ عباست

جهنم نه جای فقیهی چو  ماست

ندارم  رضایت از این منجلاب

چو هر شب نباشد  بساطِ کباب

ندانم  چرا  ساکنِ      دوزخم

که شِمری کِشاند عنان و نخم

چرا  این جهنم   ندارد دری؟

که آن را گشاید یدِ  حیدری

نفهمند  اینها   کلامِ   مرا

ببُرَد زبانی که گوید چرا

دگر پر نگویم ز جنگ و جهاد

که  هذیانِ مُزمِن بدادم  به  باد

ندیدم  نشانی  ز  زندان  و  دار

نه ون هایِ گشتی پر از پاسدار

چو تنگ است اینجا فضای قفس

اگر  دود  خیزد    بگیرد   نفس

دوباره بگویم که حُکمم خطاست

گواهِ   صدیقم   جنابِ   عطاست

 

  

 

عاقبتِ مجتبی

آمد امری  از  سپاهِ   جانیان

مجتبی باید کنون گیرد عنان

لیک آید بوی خون از این حقیر

نیست بختش بهتر از جبارِ  پیر

از قیام    مردمانی      استوار

قطع گردد دستِ شومِ این تبار

 

 

ولایتِ مجتبی

 

داد  فرمان  این  سپاهِ  نابکار

مجتبی بعد از پدر گردد سوار

این  ولایت جز خیالی  خام  نیست

خود نشانِ خفت وخونخوارگی است

مُرده خور یا  طی کند راهِ پدر

یا خزد در حفره ای با چشم تر

شکایت عظما از خدا

 

جهاندارِ   یکتایِ  جنگ  آفرین

چرا حذف کردی مرا از  زمین؟

میان  پلیدان     ندارم      قرین

که جانها ستاندم به فرمانِ کین

شکایت کنم با کلامی حزین

نصیبم نکردی بهشتِ برین

 ندادی خوراکی بجز نانِ خشک

ز لُنگم نخیزد گهی بویِ مُشک

بسوزی ز آتش سر و سینه ام

گمانم  که  دانی  ز  پیشینه ام

اگر   باز   یابم  مجالِ    لواط

ز طوسی بپرسم اصولِ نشاط

ربودی تو فرصت ز اولادِ  من

که  نامی  نماند    ز  بنیاد من

چو کردم به نامت سر از تن جدا

پس از من  نگوید کسی  از خدا