ندارم رضایت من از دوزخم
که شِمری کِشاند
عنان و نخم
دریغا که دوزخ
ندارد دری
که آن را گشاید یدِ حیدری
نفهمند اینها لِسان عرب
ولاکن چه گویم ز
بزم و طرب؟
اگر پر بگویم ز جنگ
و جهاد
بگویند هذیان ببادم بداد
ندیدم نشانی ز
زندان و دار
نه ون هایِ گشتی پر
از پاسدار
چه تنگ است اینجا
فضای قفس
چو منقل فروزد
بگیرد نفس
چگونه ننالم ز حُکمِ
ابد؟
که پرهیز کردم من
از کارِ بد
گمانم که احکامِ
داور خطاست
گواهِ صدیقم جنابِ عطاست
آمد امری از سپاهِ جانیان
مجتبی باید کنون گیرد عنان
لیک آید بوی خون از این حقیر
نیست بختش بهتر از جبارِ پیر
از قیام مردمانی استوار
قطع گردد دستِ شومِ این تبار
داد فرمان این سپاهِ نابکار
مجتبی بعد از پدر گردد سوار
این ولایت جز خیالی خام نیست
خود نشانِ خفت وخونخوارگی است
مُرده خور یا طی کند راهِ پدر
یا خزد در حفره ای با چشم تر
جهاندارِ یکتایِ جنگ آفرین
چرا حذف کردی مرا از زمین؟
میان پلیدان
ندارم قرین
که جانها ستاندم به فرمانِ کین
شکایت کنم با کلامی حزین
نصیبم نکردی بهشتِ برین
ندادی خوراکی بجز نانِ خشک
ز لُنگم نخیزد گهی بویِ مُشک
بسوزی ز آتش سر و سینه ام
بشنو از دی چون حکایت می کند
از جنایت ها روایت می کند
بانگِ من جز ناله ای غمدار نیست
زانکه زاهد جز پی کشتار نیست
تا هزاران نوجوان غلطیده اند
سوگواران در عزا رقصیده اند
نظامِ ولایت چه تخمی شکست
عمودِ ولایت عمودی نماند
که او را درون جهنم چپاند؟
اگر از کهولت نداری توان
ز بافور عظما تو نیرو ستان
چو لرزم همچنان از وحشتِ گور
نوشتم رُقعه ای از دوزخی دور
اگر روزی شوم هم
بسترِ خاک
مرا بیرون کِشد هر
خار و خاشاک
سزا باشد که سوزد
پیکرِ من
رَوَد در منقلی
خاکسترِ من
