از خون جوانان وطن لاله دمیده
خونریز ز وحشت به ته چاه خزیده
هر با شرف از کاوهِ هشیار شنیده
هنگامِ
ز جا کندنِ ضحاک رسیده
دزدند
فقیهان و پلیدند امیران
کردند چپاول چو مغول کشور ایران
کس نیست دگر شاد در این خانه ویران
بر ماست که سوزیم سراپردهِ شیطان
بگوید مادری در غم گرفتار
که چنگیزی کُند هر روز کشتار
بداند هر جوان کین شیخِ بدخیم
بیفتد ناگهان
در دامِ تسلیم
بزودی می رسد آن روز از راه
برون آید به
خفت از تهِ چاه
چو گردد عاقبت از خواب بیدار
ببیند ماتمِ دی
ماهِ خونبار
پشیمانی بسوزد جسم و جانش
ببندد هق هقی حلق و دهانش
نه از منقل بگیرد شور و حالی
نه رخسارش شود از شرم خالی
نویسد با زغالی رویِ دیوار:
"به رنجی جاودان گشتم گرفتار
نباشد ماندنم جز شرمساری
نه از رفتن بیابم رستگاری"
خونریز ز وحشت به ته چاه خزیده
هر با شرف از کاوهِ هشیار شنیده
هنگامِ ز جا کندنِ ضحاک رسیده
دزدند امیران و پلیدند فقیهان
کردند چپاول چو مغول کشور ایران
کس نیست دگر شاد در این خانه ویران
بر ما ست که سوزیم سراپرده شیطان
چو حاکم ز وحشت به کُنجی نشست
فرا خواند از نو خداوندِ شصت
خدایی که دارد به دوشش دو مار
بسازد ز سرهایِ مردم مُنار
خدایی که گیرد به دستش تفنگ
نشاند به چشمانِ خوبان فشنگ
خدایی که باطل شمارد شرف
به نفعِ فقیهان بگیرد طرف
خدایی که باشد
پلید و پلشت
بسوزد شماری به بازارِ رشت
خدایی که نازد به تیمور لنگ
بتازد به مردم چو میدان جنگ
خدایی که گوید بظاهر ز ناس
ولی چشم بندد به هر اختلاس
خدایی که صوتی به طوسی دهد
کزان دستِ شهوت به کودک نهد
نخواهند مردم خدایی
شرور
فرستند او را بزودی به گور
فقیهی که سازد خداوندِ خویش
ببیند جزایی ز اندازه
بیش
کجا پنهان شده این
پیرِ لجباز؟
مگر طوسی کند این نکته را باز
خدا داند از این شب هایِ خلوت
ز دود و منقل و آلاتِ شهوت
نفهمد نقشه هایش را زرشکی
ز ناچاری بگوید حرفِ کشکی
نخوابد تا سحر منفورِ
ملت
که با پشتک شده چوپانِ دولت
سپاهی می خروشد در خیابان
ولی لرزد ز ترسِ روزِ پایان
مُجی سرگرمِ ارسالِ دلار است
چو داند آخرش شکل بشار است
ز هر راهی خورَد نانی بسیجی
که راضی می شود با هر هویجی
نمی داند علی تکلیفِ خود را
که امشب در رَوَد یا صبحِ فردا؟
ز رعدی بشکند خوابِ سحرگاه
بریزد بر سرش سقفِ کمینگاه
ز دندانش چکد هر لحظه خونی
چنین باشد حدیثِ سرنگونی
چرا حیدر کُند
هر روز غیبت؟
مگر ترسد ز روزِ جام و شربت؟
بزودی می رسد آن روز از راه
برون آید به
خفت از تهِ چاه
چو گردد عاقبت از خواب بیدار
ببیند حاصلِ رگبار
و کشتار
پشیمانی بسوزد جسم و جانش
ز زاری بشکند تاب و توانش
نه از طوسی بگیرد شور و حالی
نه رخسارش شود از شرم خالی
نویسد با زغالی رویِ دیوار
"به رنجی بیکران هستم گرفتار
نباشد ماندنم جز شرمساری
نه از رفتن بیابم رستگاری"
به ارتش خیره گشته چشمِ ایران
که دارد انتظاری
از دلیران
چو بیند جوی خون در هر گذرگاه
کِشد آهی از این کشتارِ جانکاه
فقیهی با سرشتی زشت و بیمار
گزیده بدترین گُرگانِ خونخوار
کدامین با شرف از خون خورَد نان؟
چرا انسان دَرَد شریانِ انسان؟
سپاهی دشمن این سرزمین است
تبهکاری پلشت و پُر ز کین است
در این خاکی که روید سروِ آزاد
نگردد لشگری ابزارِ
بیداد
اگر خوانی دو برگ از شاهنامه
بیابی راهِ خود در این
زمانه
نریزد خون کس سربازِ میهن
که داند رسم و آیینِ تهمتن
چو میگیری کمانت را در آغوش
مکُن جان دادنِ
آرش فراموش
شکن پیمانِ خود با بیتِ شیطان
که آید روزِ نو پیش از بهاران
