شب های دی ماه

 

زمستان سر شد و سوری بپا نیست

که از کشتارِ دی  جز غم بجا نیست

شقایق گوید از شب هایِ  خونبار

سپیدار از سپاهِ مست و خونخوار    

نسیم آرد به بستان بویِ باروت

نشاند  دوده ها  بر قامتِ توت

نخواند  بلبلی در کوچه   آواز

نه چشم نرگسی دیگر کند ناز

 

بهار غم انگیز

 

بهار آمد  ولی  سوری بپا  نیست

که از تیغِ جفا خونابه جاری ست

بهاری  این  چنین در خاطری نیست

شرابِ  واعظان  جز خون ما چیست؟

قناری می رمد  از  بوی  باروت

نشسته دوده ای بر شاخهِ  توت

بگردد کرکسی بر گِرد خانه

کِشد  از پنجره  آتش  زبانه

نخواند  عاشقی  در   نور  مهتاب

که دیده ماه دی در کوچه  سیلاب

اگر  مهلت  دهد  اهریمنِ  جنگ

شکوفه می برد غم از دلِ  تنگ

طبیبِ بی وفا

 

مرگ  بارد همچو  باران  از هوا

پس کجایی ای  طبیب     بی وفا؟

رفته ای  در  سنگری  از  ترسِ جان؟

یا شدی از ترسِ جان خود جان ستان؟

گر   نداری در  ستم  ها اختیار

ترک کن این کرسی بی اعتبار

ناله کردن کی  کند  دردی  دوا؟

چون طبیبان از درِ درمان درآ

بگذرد  از خاکِ ما  این سالِ سخت

تیرگی ها پر کِشد  از رخت و بخت

بی گمان فردا رسد  روزِ حساب

هست آیا  در سرت فکرِ جواب؟

کس نخواهد بشنود در  دادگاه

آنچه گوید واعظی هر شامگاه

باشد اینک فرصتی در پیش  تو

اهلِ دانش کی شود  دنباله  رو؟

خلق  را  تقلیدشان  بر باد    داد

ای دو صد لعنت بر این تقلید باد

از جفایِ دولتت کس نیست شاد

هر که با مردم ستیزد نیست باد

 

 

واعظان در دوزخ

 

چه رازی است در ذات این روزگار

که  ظالم  به  دوزخ  رود  از  مزار؟

ولاکن  ندانم  چرا  واعظان

نبینند  نقدا  ز  جنت  نشان؟

مگر آن عباپوشِ  راحل  نگفت

که ملا در آغوشِ حوری بخفت؟

دیدار در دوزخ

  

چه رازی است در ذاتِ این روزگار

که  ظالم  به دوزخ  جهد  از مزار؟

ولاکن  ندانم چرا زاهدان

نبینند نقدا  ز جنت نشان؟

مگر  آن عباپوشِ  راحل   نگفت

که عابد در آغوش حوری بخفت؟

چو اخبارِ جاری به دوزخ رسید

بهشتی  به  بیت  خمینی   دوید

در آنجا چو رخسارِ عظما بدید

ز شادی  در آغوش اکبر  پرید

همی گفت احمد به یارانِ غار

حسن  گر بیاید  بگیرم   قرار

خروشید راحل که محسن کجاست؟

به دور از سپاهی دو پایم هواست

ز  حُجره بیامد برون اردشیر

که گوید به آقا  ز جنگِ اخیر

دریغا  که  پشتِ نظامت شکست

سپاهت به شامِ غریبان نشست

بکُشتیم  روزی  هزاران  جوان

که خیزد بخاری از آن جمکران

چو شمشیرِ مهدی هویدا نشد

دکانِ  ولایت  به کُل  تخته شد

نمانده نشانی ز گورت بجا

که کردی  اماما جهنم  بپا

چو   پاشید  از هم   سپاهِ پلید

دگر نیست ترسی ز دیوِ سپید

به کنجی نشین و مکن قیل و قال

به   دورِ   دهانت    بنفشه  بمال

مناجات لاریجانی

 

خدایا نظر کن بر این اردشیر

همان  ناقلای  صغیر  و حقیر

چو در کار کشتن ندارم نظیر

به فرمانِ حیدر بگشتم  کبیر

مقامِ ریاست  تو از من  مگیر

که هرگز نگردم ز کشتار سیر

علیه جوانان بجنگم چو شیر

ز کویِ دبیران  بگیرم  اسیر

و گر هست گوشت به راز و نیاز

ببخشای  خلوت  به  هر بچه باز

مبادا که طوسی شود منزوی

که فریاد خیزد ز هر حوزوی

کلامی  نگویم   من  از  زادگاه

که هستم نفوذی در این  بارگاه

شکایت ندارم از این وضع سخت

ز نقصان و نکبت شدم نیک بخت

به دورانِ خونین چو خندان ترم

نخواهم که عمرش به پایان برم

به زندان فرستم زنِ صلحجو

در آغوش گیرم تنِ فتنه جو

اگر کس بگوید ز پایانِ جنگ

ببندم   دهانش  بدون  درنگ

نباشد   نبردی    چو    جنگِ حجاب

ز کابوس تلخش خورم قرصِ خواب

نصیبم بگردان تو عمری  بلند

که از بُن رسانم به ایران گزند

ولاکن به جیبم   زر و ارز ریز

که  غافل  نباشم  ز  فکرِ گریز

پیام هدهد به قالیباف

 

فرستاد  هدهد  پیامی  ز  قاف

 زمانت سرآمد تو ای فرشباف

دگر نیست فرصت  که  لوله  کُنی

دلاری  به  خویشان  حواله  کنی

ندیدی  که  حیدر  چه  بیچاره  شد؟

چو آمد ز چاهش  دو صد پاره شد

مبادا   فریبت   دهد  اردشیر

سپاهی نگردد ز کشتار سیر

ز سردار قدسی نگویم بسی

که  پایان او را نتابد  کسی 

سلامی که استاد  ویروس  بود

خشابش مسلح به واکسن نبود

ز  تندیسِ  قاسم     غباری     نماند

چه باکی که حیدر به عرشش نشاند

کمینگاهِ ایمن  نیابی،    نَگَرد

بگیرند خِفتت، بپیچی ز درد 

اگر  از  شرف  بُرده ای   بهره ای

چرا چون خمینی تو خونخواره ای؟

چو سیمرغ گوید که تسلیم شو

سپهدارِ این جنگِ ننگین مشو