نارضایتی عظما از دوزخ

 

دریغا که احکامِ  یزدان خطاست

که معیارِ داور نه پول و طلاست

بداند هر آن کس که اهلِ عباست

جهنم نه جای فقیهی چو  ماست

ندارم  رضایت از این منجلاب

چو هر شب نباشد  بساطِ کباب

ندانم  چرا  ساکنِ      دوزخم

که شِمری کِشاند عنان و نخم

چرا  این جهنم   ندارد دری؟

که آن را گشاید یدِ  حیدری

نفهمند  اینها   کلامِ   مرا

ببُرَد زبانی که گوید چرا

دگر پر نگویم ز جنگ و جهاد

که  هذیانِ مُزمِن بدادم  به  باد

ندیدم  نشانی  ز  زندان  و  دار

نه ون هایِ گشتی پر از پاسدار

چو تنگ است اینجا فضای قفس

اگر  دود  خیزد    بگیرد   نفس

دوباره بگویم که حُکمم خطاست

گواهِ   صدیقم   جنابِ   عطاست

 

  

 

عاقبتِ مجتبی

آمد امری  از  سپاهِ   جانیان

مجتبی باید کنون گیرد عنان

لیک آید بوی خون از این حقیر

نیست بختش بهتر از جبارِ  پیر

از قیام    مردمانی      استوار

قطع گردد دستِ شومِ این تبار

 

 

ولایتِ مجتبی

 

داد  فرمان  این  سپاهِ  نابکار

مجتبی بعد از پدر گردد سوار

این  ولایت جز خیالی  خام  نیست

خود نشانِ خفت وخونخوارگی است

مُرده خور یا  طی کند راهِ پدر

یا خزد در حفره ای با چشم تر

شکایت عظما از خدا

 

جهاندارِ   یکتایِ  جنگ  آفرین

چرا حذف کردی مرا از  زمین؟

میان  پلیدان     ندارم      قرین

که جانها ستاندم به فرمانِ کین

شکایت کنم با کلامی حزین

نصیبم نکردی بهشتِ برین

 ندادی خوراکی بجز نانِ خشک

ز لُنگم نخیزد گهی بویِ مُشک

بسوزی ز آتش سر و سینه ام

گمانم  که  دانی  ز  پیشینه ام

اگر   باز   یابم  مجالِ    لواط

ز طوسی بپرسم اصولِ نشاط

ربودی تو فرصت ز اولادِ  من

که  نامی  نماند    ز  بنیاد من

چو کردم به نامت سر از تن جدا

پس از من  نگوید کسی  از خدا

حکایت دی

 

بشنو از  دی چون حکایت می کند

از  جنایت ها     روایت    می کند

بانگِ من جز ناله ای غمدار نیست

زانکه  زاهد جز  پی  کشتار نیست

تا   هزاران   نوجوان  غلطیده اند

سوگواران   در  عزا   رقصیده اند

خدای شصت

عجب بی بخاری خداوند شصت

نظامِ  ولایت چه تخمی شکست

عمودِ  ولایت عمودی نماند

که او را درون جهنم چپاند؟

اگر از  کهولت   نداری توان

ز بافور عظما تو نیرو ستان

اولین نامه عظما از جهنم

 

چو لرزم همچنان از وحشتِ گور

نوشتم رُقعه ای  از دوزخی  دور

اگر  روزی   شوم  هم بسترِ خاک

مرا بیرون کِشد هر خار و خاشاک

سزا باشد که سوزد پیکرِ من

رَوَد  در  منقلی  خاکسترِ من