جهاندارِ یکتا و جنگ آفرین
چرا محو گشتم ز رویِ زمین؟
میان پلیدان
ندارم قرین
که جانها ستاندم به فرمانِ کین
شکایت کنم با کلامی حزین
نصیبم نکردی بهشتِ برین
ندادی خوراکی بجز نانِ خشک
ز لُنگم نخیزد گهی بویِ مُشک
بسوزی ز آتش سر و سینه ام
گمانم که دانی ز پیشینه ام
اگر باز یابم مجالِ حیات
ز دنیا بروبم نشانِ نبات
ربودی تو فرصت ز اولادِ من
که گویند هر جا ز بیدادِ من
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر