ز هر سو برشود فریادِ بیداد
بیاید در نظر آن سروِ آزاد
خوشا سروی که ساید سر بر افلاک
خوشا طوسی که سروی این چنین زاد
بداند اهلِ دل قدرِ هنرمند
که از لطفِ هنر شد میهن آباد
نبندد گوش خود بر بانگِ ملت
مگر آن کس که با مردم درافتاد
اگر داری نشان از قامتِ سرو
مشو پنهان ز ابر و آذر و باد
صدای خستگان جانا بلند است
بکن با بانگِ خود دلخسته را شاد
نماند فرصتِ خواندن همیشه
به آنی می رود حُسنِ خداداد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر