چه رازی است در ذاتِ این روزگار
که
ظالم به دوزخ جهد از
مزار؟
ولاکن
ندانم چرا زاهدان
نبینند نقدا
ز جنت نشان؟
مگر آن
عباپوشِ راحل نگفت
که عابد در آغوش حوری بخفت؟
چو اخبارِ جاری به دوزخ رسید
بهشتی به بیت
خمینی دوید
در آنجا چو رخسارِ عظما بدید
ز شادی
در آغوش اکبر پرید
همی گفت احمد به یارانِ غار
حسن گر
بیاید بگیرم قرار
خروشید راحل که محسن کجاست؟
به دور از سپاهی دو پایم هواست
ز حُجره
بیامد برون اردشیر
که گوید به آقا ز جنگِ اخیر
دریغا
که پشتِ نظامت شکست
سپاهت به شامِ غریبان نشست
بکُشتیم
روزی هزاران جوان
که خیزد بخاری از آن جمکران
چو شمشیرِ مهدی هویدا نشد
دکانِ
ولایت به کُل تخته شد
نمانده نشانی ز گورت بجا
که کردی اماما جهنم بپا
چو
پاشید از هم سپاهِ پلید
دگر نیست ترسی ز دیوِ سپید
به کنجی نشین و مکن قیل و قال
به دورِ
دهانت بنفشه
بمال
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر