بشکفد بستانِ ما پیش از بهار - به استقبال سرنگونی خامنه ای

 

 

فاش   گویم با دو چشمی اشکبار

سنگدل  اینک  کُشد   با   تیربار

رفته  چون موشان در  بُنِ غارها

کس ندارد بیش از این هم انتظار

ملتی گرید از این کشتارِ سخت

نیست آهی  بر لبِ  این  نابکار

بر تنِ  مادر  ببین  رختِ سیاه

بر نخیزد از پدر غیر از هوار

گر بگویی نکته ای در بابِ   نان

شاطری  را می کِشد  بالایِ  دار

گشت خالی جیبِ مردم از ریال

چون رباید مجتبا هر دم  دلار

فتنه  بارد از  یمین  و از یسار

تا که باشد بیت شیطان برقرار

ای که دستت میرسد کاری بکن

پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار

هدُهُدا سوی چمن  پرواز کن

بشکفد بستانِ ما پیش از بهار

شیخِ خائن می کُشد با تیربار

شرابِ خون

 

شرافت نداری  تو ای شیخِ  مست

که از خون شرابت بیاید به دست

به سویِ نود چون روی گام گام

بجز خونِ پاکان نریزی  به کام

گرفتم  که  کُشتی تو روزی هزار

ندانی که در خون نگون شد سزار؟

ز  زخمِ  زمانه چو بینی عذاب

بسی باده باشد به از آن شراب

کنون رو بگردان ز خونِ کسان

لبت تازه گردان  به خونِ رَزان

برو نیمه شب پیشِ باده فروش

از او پند بشنو  بدونِ  خروش

ز تاکی که روید در این خاکِ پاک

اگر  باده  خواهی  بگوید  چه باک

ستمگر دگر خونِ مردم منوش

که  فریادِ  کاوه بیاید به گوش

پس از کشتار

 

از آن شب که میهن بسختی گریست

دگر  جز  سیاهی  در اخبار   نیست

به راهِ جنون می رود شیخِ پیر

نگردد ز نشخوارِ خونابه سیر

سپاهی چو ترسد ز مرگِ نظام

ببارد   گلوله   ز  بالایِ     بام

چو از دست داده بسیجی عنان

چو گرگی دَرَد سینهِ  نو جوان

بدزدند تن هایِ  مجروح  را

که پنهان شود وسعتِ ماجرا

فغان ها چو آمد که  بازار سوخت

فقیهی ز شادی بر آن چشم دوخت

به  خلوت  گرفتم  کتابی  به  دست

مگر چون شهابی  روم  دوردست

بدیدم  کلامی که  بیگانه  نیست 

به عشقِ شقایق بباید که زیست

شیخ بی شرف - عاقبت خامنه ای جنایتکار

 

 تو ای شیخِ  خائن  نداری شرف

از این رو شوی با دلیران طرف

گرفتی  تو سبقت  ز تیمورِ  لنگ

که شرمی نداری ز خروارِ ننگ

نگویند   مردم   ز  چنگیز  خان

ز روزی که شد فتنه هایت عیان

شنیدی  چه  کردی  به  بازارِ    رشت؟

در آن شب که دادی تو فرمان به گشت

در ایلام کردی تو خون ها روان

چه گویم ز یزد  و بم  و  بهبهان؟

ز مرزِ ارس تا سراوان و خاش

بسوزند  مردم  ز  رنجِ  معاش 

چو آمد فراوان تصاویرِ   زشت

جهان در حسابت جنایت نوشت

نباشد  ز   نام    تو     بدنام   تر

که آتش فشاندی سرِ خشک و تر

ز بیداد  کردی  تو طوفان  بپا

که از بیمِ آن خفته ای در خفا

ز خاطر  مبر زاهدِ  پر عناد

خزانت ببینی از این تند باد

برایِ عدالت   تو  آماده    باش

که عمقِ جنایت دگر گشته فاش

 

ولایت بجز کشتنِ ناس نیست - به مناسبت کشتار فجیع در بازار رشت

 

خروشید حیدر که غوغا ز چیست؟

مگر  هر  مبارز  سرِ  دار نیست؟  

دمارم درآمد از این اعتراض

به ریشم بخندد پرنسِ ریاض

چرا اهلِ پیشه کند اعتصاب؟

نداند   تحصُن  ندارد  ثواب؟

چه باکی که سعدی زده حرفِ مفت

عبادت   نباشد  چرندی   که  گفت

گرفتم ولایت به دوز و کلک

همین است اینک روالِ فلک

ولایت  بجز  کشتنِ  ناس    نیست

به تدریس و سردابه و لاس نیست

مگر ناترازی   گناهِ  من  است؟

بدانند دزدان که از دشمن است

اگر نرخ بنزین بگشته گران

نباید بشاشد به عکسم جوان

چو دارم به تعدادِ مردم فشنگ

چرا در جنایت  بجویم درنگ؟

کنم  رودِ  خونین روانه  به دشت

که هر کس نگوید ز بازارِ رشت

ولی چون خجسته  ندارد قرار

به سانِ  اسدجان  دگر  الفرار

به عزیزان نظامی - تشویق به ترک خدمت

  

 

عزیزِ من  که  باشی  زیر  فرمان

اگر داری به دل   مهری به ایران

به سمتِ مردمان سر را   بگردان

مزن زخمی به کس با امرِ شیطان

چو داده خیره سر سرمایه از دست

ز خونِ نوجوان  اینک شود  مست

تو که داری خبر از وضعِ ضحاک

دگر گلگون  مکن  این میهنِ پاک

دمی بر ماتمِ مادر   بیندیش

مکن دردِ پدر با آتشت بیش

ببافد  یاوه گو   هر دم  دروغی

دلش را خوش کند با عروبوقی

بپرسد هر طبیب از  پیرِ رسوا

"جنونی کی شود با خون مداوا؟"

منه انگشتِ خود بر رویِ  ماشه

که  آزارت  دهد  وجدان همیشه

نپاید   بی گمان    بنیادِ    بیداد

گریزد چون اسد این شیخِ شیاد

شکن پیمانِ خود با این خلافت

بزن  بر نامه ات مُهرِ شرافت