عجب وضعِ نزاری دارد عظما
که بیند
خیزشی در اوجِ سرما
ز طغیانِ کلان او گشته دلتنگ
نپرسد حالِ او فرزندِ
الدنگ
نه دردش
می کند درمان طبیبی
نه روزی کم شود زخم از رقیبی
چو اسمِ قاسمش آید به یادش
خجسته بشنود فریاد و دادش
از آن شامی که پرپر شد سلامی
نگوید
دیگر از واکسن کلامی
بنالد
در نهان از
دیدهِ تنگ
که داند این چنین شد طالبِ ننگ
بپرسد از خدا با
خشمِ بسیار
"چرا در چشم هر آدم شدم خوار؟"
چو باشد مضطرب ازبابتِ گور
رود وحشتزده
تا مقصدی دور
بیایید بیایید بر
این فرقه بشوریم
که در چنگِ فقیهان همگی زنده بگوریم
ندیدیم در این عهد
نشانی ز عدالت
که در کوچه و برزن به عیان ناظر زوریم
ربودند پلیدان همهِ هستی
مان را
به تکرار بگفتند که کمتر ز ستوریم
نه آرام بگیریم
از این دلهرهِ جنگ
نه در خواب دمی خام ز نیرنگِ ظهوریم
به جز دار نکِشتند در این خاکِ گهربار
ولی ژاژ بخایند که دلرحم و صبوریم
بسی درس گرفتیم از این تجربهِ تلخ
کنون نیک
بدانیم مُصمم به حضوریم
چو خاموش کند زُهد لبِ شمعِ خرد را
چراغی بفروزیم که جویندهِ نوریم
پس از فتح به
هر خوار مقامی نسپاریم
که اغیار نگویند که مُشتی کر و کوریم
بخوانیم سرودی و بکوبیم به دف ها
و بر لوح نویسیم که ما اهل سروریم
بخیزیم
بخیزیم که هنگامِ رهایی است
ز هر خانه درآییم که بی تابِ عبوریم
عباپوشِ لجوجِ و ماجراجو
ز فتحِ خیبرت بازم سخن گو
چنان پاتک زدی بر قلبِ دشمن
که گویی زنده شد ژنرالِ ژرمن
به ترفندی زدی سیلی به خصمت
که نالد همچنان از ضربِ شستت
ز تدبیری که داری در پدافند
ندیده صدمه ای فرزندِ دلبند
چنان هستی بصیر و کارکشته
که سرداری نشد در خانه کشته
کُتک هایت کُند بیگانه ناکام
ز پستویت پرد جاسوسه از بام
چه سان ناگه شدی فرماندهِ جنگ؟
مگر پشتک زدی در خُمرهِ رنگ؟
نمی دانم چرا قدرت ندانند؟
ترا از تخمهِ رستم نخوانند!
نخواهم بینمت در حفرهِ چاه
همان بهتر که چرخی در چراگاه
مکن وقتت تلف در چاهکی تنگ
مگر کوچکتری از اُزبکِ لنگ؟
مبادا تا ابد مانی تو
خاموش
نبینی عنبری جز فضلهِ موش
بسیجی خون خورد از وضعِ موجود
که از هجرت شده بی تار و بی پود
ز کابوسی پَرَد هر شب سپاهی
چو بیند بر سرش ابرِ
سیاهی
بپر بیرون کنون از دخمهِ خویش
که آنجا می زند کژدُم ترا نیش
صدایِ سروِ آزاده
چگونه کس کند باور،
چنین قولِ دروغین را،
که ناگه گشت خاموش،
صدایِ سروِ آزاده؟
چه می بافد بر آن منبر،
که بادی می بَرَد با خود،
کمان از شانهِ آرش،
لوا از لشکرِ کاوه؟
چه لبخندی زند تاریخ،
بر آن قول و بر این خطبه،
چو از طوفان شود ایران،
رها از دست دیوانه !
دوباره آمدی از دخمه بیرون
که نقشی برکِشی با دشنه و خون
بکوبی با تبر بر سروِ
آزاد
سپس گامی زنی با شاخِ زیتون
چه آزارت دهد در خلوتِ شب؟
که احوالت کُند بدتر ز مجنون
شمارِعمرِ تو هشتاد و چند است
چرا ظلمت شود هر لحظه افزون؟
ز هر بندی رسد نامِ تو بر گوش
که از جورت شده هر دیده گلگون
نمیدانم چرا پندی نگیری؟
از آنچه می کند این چرخِ گردون
نفهمیدی گهی اینِ نکتهِ ناب
به این قومِ کهن هستی تو مدیون
چو دیدم مردمان در سوگِ خسرو
یقین کردم که
آید روزِ میمون
بگوید ملتِ غمدار هر روز:
"نپاید دولتت ای شیخِ ملعون"
چنین گفت حیدر به جمعِ بسیج
مبادا که غافل شوید از هویج
گرفتم بصیرت از این روی زرد
از این رو نیاید دو چشمم به درد
ولاکن شجاعت ز تن رخت بست
گریزم ز میدان چو دنیا
پرست
چو بودم بسیجی ز روزِ نخست
ندارم پسندی بجز پول و پُست
چماقی سپردم به دستِ سپاه
که سیلی ز مردم نیفتد به راه
نخواهم ز شادی ببینم
نشان
و یا هر فسادی که باشد نهان
کتک خورد دشمن ز دستان ما
چو دوشید شیری ز پستانِ ما
ندیدیم چندان خسارتِ ز جنگ
ز کوخی نیاید گزندی به سنگ
چو دادم به دشمن شکستی خفن
ندوزد خجسته برایم
کفن
فرستند مردم مرتب پیام
که آماده باشم برای قیام
چو شرمی ندارم ز سیلابِ خون
ز خیزش نگردم دگر سرنگون
من از ناترازی نگردم تباه
به دست رقیبان بیفتم به چاه
چنانچه شود شیطنت بیش از این
شبانه گریزم از ایران
زمین
اگر در ببندد به رویم زمان
به بمبی بکوبم کران تا کران
شنیدم کاسبی لعلی گران
سُفت
به جسمِ ناقصی سروِ چمان گفت
بگفتا نکته ها از خط و خالش
که جز ناکس نداند وصفِ حالش
دلا سنگ دلش دارد نشانی
ز کانِ کینه های کهکشانی
ندارد همگنی در دیده بوسی
چو باشد محرمش آن شیخِ طوسی
ز دندانِ گُلی رنگش چه گویم؟
مگر از جویِ خون چیزی نگویم
دو چشم ِ لوزیش مثل عقاب است
به هر کس بنگرد حذفش ثواب است
نیابی مشکلی در شکلِ بینی
گزد انگشتِ خود نقاشِ چینی
نه حرفی می رود در تویِ گوشش
نه گاهی شل شود
تارِ گلویش
بلا بارد ز هر دست درازش
اگر رقصد زنی با مویِ بازش
نمی گویم دگر از موی و از ریش
که این چامه شود از مثنوی بیش
