ستمگر بیگمان کارت تمام است
سقوط و مُردنت در هر کلام است
مَده فرمانِ آتش ای جفاکار
که در دستانِ ما هستی گرفتار
نداری چاره ای جز راه تسلیم
بکُن بر قدرتِ ملت تو تعظیم
اگر دل بسته ای بر محورِ شرق
بسوزد قامتت از رعد و از برق
نبینی منفعت از فقه و فتوا
که آتش بر زدی بر دین و تقوا
نجنگد بهرِ تو آن مردِ
مزدور
فروشد رمزِ اسرارت به منصور
نخواندی قصهِ ماران و ضحاک؟
بکوبد کاوه ای پشتِ تو بر خاک
ز هر سو برشود فریادِ بیداد
بیاید در نظر آن سروِ آزاد
خوشا سروی که ساید سر بر افلاک
خوشا طوسی که سروی این چنین زاد
بداند اهلِ دل قدرِ هنرمند
که از لطفِ هنر شد میهن آباد
نبندد گوش خود بر بانگِ ملت
مگر آن کس که با مردم درافتاد
اگر داری نشان از قامتِ سرو
مشو پنهان ز ابر و آذر و باد
صدای خستگان جانا بلند است
بکن با بانگِ خود دلخسته را شاد
نماند فرصتِ خواندن همیشه
به آنی می رود حُسنِ خداداد
بیایید بیایید بر این
بیت بشوریم
که در بندِ ولایت همگی زنده بگوریم
ندیدیم در این
عهد نشانی
ز عدالت
به هر کوچه و برزن به عیان ناظر زوریم
ربودند پلیدان همهِ هستی
مان را
به تکرار بگفتند که کمتر ز ستوریم
نه آرام بگیریم از
این
دلهرهِ جنگ
نه در وهم دمی شاد ز رویایِ ظهوریم
به جز دار نکِشتند در این خاکِ گهربار
ولی ژاژ بخایند که دلرحم و صبوریم
بسی درس گرفتیم از این تجربهِ تلخ
کنون نیک
بدانیم مُصمم به عبوریم
بخیزیم بخیزیم که
هنگامِ نبرد است
ز هر خانه درآییم که دانا و غیوریم
پس از فتح
به این قوم مقامی نسپاریم
که اغیار نگویند که مشتی کر و کوریم
چو خاموش بکردند بدان شمعِ خرد را
چراغی بفروزیم که جویندهِ نوریم
بخواینم سرودی و بکوبیم
به دف ها
و بر سنگ نویسیم که ما زنده به سوریم
عجب وضعِ نزاری دارد عظما
که بیند
خیزشی در اوجِ سرما
ز طغیانِ کلان او گشته دلتنگ
نپرسد حالِ او فرزندِ
الدنگ
نه دردش
می کند درمان طبیبی
نه روزی کم شود زخم از رقیبی
چو اسمِ قاسمش آید به یادش
خجسته بشنود فریاد و دادش
از آن شامی که پرپر شد سلامی
نگوید
دیگر از واکسن کلامی
بنالد
در نهان از
دیدهِ تنگ
که داند این چنین شد طالبِ ننگ
بپرسد از خدا با
خشمِ بسیار
"چرا در چشم هر آدم شدم خوار؟"
چو باشد مضطرب ازبابتِ گور
رود وحشتزده
تا مقصدی دور
بیایید بیایید بر
این فرقه بشوریم
که در چنگِ فقیهان همگی زنده بگوریم
ندیدیم در این عهد
نشانی ز عدالت
که در کوچه و برزن به عیان ناظر زوریم
ربودند پلیدان همهِ هستی
مان را
به تکرار بگفتند که کمتر ز ستوریم
نه آرام بگیریم
از این دلهرهِ جنگ
نه در خواب دمی خام ز نیرنگِ ظهوریم
به جز دار نکِشتند در این خاکِ گهربار
ولی ژاژ بخایند که دلرحم و صبوریم
بسی درس گرفتیم از این تجربهِ تلخ
کنون نیک
بدانیم مُصمم به حضوریم
چو خاموش کند زُهد لبِ شمعِ خرد را
چراغی بفروزیم که جویندهِ نوریم
پس از فتح به
هر خوار مقامی نسپاریم
که اغیار نگویند که مُشتی کر و کوریم
بخوانیم سرودی و بکوبیم به دف ها
و بر لوح نویسیم که ما اهل سروریم
بخیزیم
بخیزیم که هنگامِ رهایی است
ز هر خانه درآییم که بی تابِ عبوریم
عباپوشِ لجوجِ و ماجراجو
ز فتحِ خیبرت بازم سخن گو
چنان پاتک زدی بر قلبِ دشمن
که گویی زنده شد ژنرالِ ژرمن
به ترفندی زدی سیلی به خصمت
که نالد همچنان از ضربِ شستت
ز تدبیری که داری در پدافند
ندیده صدمه ای فرزندِ دلبند
چنان هستی بصیر و کارکشته
که سرداری نشد در خانه کشته
کُتک هایت کُند بیگانه ناکام
ز پستویت پرد جاسوسه از بام
چه سان ناگه شدی فرماندهِ جنگ؟
مگر پشتک زدی در خُمرهِ رنگ؟
نمی دانم چرا قدرت ندانند؟
ترا از تخمهِ رستم نخوانند!
نخواهم بینمت در حفرهِ چاه
همان بهتر که چرخی در چراگاه
مکن وقتت تلف در چاهکی تنگ
مگر کوچکتری از اُزبکِ لنگ؟
مبادا تا ابد مانی تو
خاموش
نبینی عنبری جز فضلهِ موش
بسیجی خون خورد از وضعِ موجود
که از هجرت شده بی تار و بی پود
ز کابوسی پَرَد هر شب سپاهی
چو بیند بر سرش ابرِ
سیاهی
بپر بیرون کنون از دخمهِ خویش
که آنجا می زند کژدُم ترا نیش
صدایِ سروِ آزاده
چگونه کس کند باور،
چنین قولِ دروغین را،
که ناگه گشت خاموش،
صدایِ سروِ آزاده؟
چه می بافد بر آن منبر،
که بادی می بَرَد با خود،
کمان از شانهِ آرش،
لوا از لشکرِ کاوه؟
چه لبخندی زند تاریخ،
بر آن قول و بر این خطبه،
چو از طوفان شود ایران،
رها از دست دیوانه !
