غمی سنگین نشسته بر دلِ شهر
ز خون رنگین شده دیوارهِ نهر
فقیهی از قرونِ ظلمت و ننگ
بگوید بی امان از دشمن و جنگ
نبندد حلقِ خود پرگویِ بیمار
کشاند بی گنه بر چوبهِ دار
فرستد در گذر پیوسته مزدور
که گردد هر محل ساکت تر از گور
ز داغِ غنچه های نو شکفته
دو چشمِ باغبان لختی نخفته
چه طولانی شده ساعاتِ هر روز
چو قرنی بگذرد شب های جانسوز
نخواند نغمه ای مرغِ سبکبال
تو گویی می رمد از پیرِ دجال
نماند بیش از آین دورانِ اندوه
که باشد نسلِ زد دانا و نستوه
چو از جا برکند بنیادِ بیداد
ز نو ایران شود آزاد و آباد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر