مُردی و مُردنِ تو مرهم نهاد بر دل
از اهرمَن چه ماند جز حامیانِ قاتل؟
جز انگلی نبودی در
طولِ زندگانی
از ملتی ربودی هر سور و شادمانی
با قاریِ پلیدت رفتی درونِ خلوت
تا برکشی به کامت آنجا شرابِ شهوت
دیوانِ داوری را دادی به دستِ ظالم
گاهی نظر نکردی بر داورانِ عالم
هر دم به یک بهانه خونی روانه کردی
کشتارِ کودکان را رسم زمانه کردی
دستانِ مختلس را در دست خود فشُردی
ترفیعِ فاسدان را از سر برون نبُردی
اینک که بارِ آوار بر پیکرت نشسته
از بانگِ شادمانی بامِ فلک شکسته
چون خاک برنتابد گودی شود مزارت
باشد که گردبادی با خود بَرَد غبارت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر