پزشکی خوانده ای در
شهرِ تبریز
که از جانت دهی خونی به خونریز؟
ندانی کشتنِ انسان گناه است؟
نگوید آینه رویت سیاه است؟
مریضی چون دهد فرمانِ کشتار
حکیمی کی کُند خونابه نشخوار؟
به گردابِ بلا
افتاده ای تو
چرا نزدِ ولی چون برده ای تو؟
بسوزد هر طبیب از کرده هایت
مزن آتش به جان با گفته هایت
بریزد این بساطِ جهل و بیداد
چرا دل بسته ای بر شیخِ شیاد؟
اگر خود خورده ای سوگندِ بقراط
بزن امشب لبی بر جامِ سقراط
فقیهی که حکمش همیشه خطا است
بگوید که خیزش همان کودتا است
خودش خوب داند که گوید جفنگ
که جانی ندارد
ابایی ز ننگ
چو بر حسبِ عادت بگوید دروغ
همان به که دائم بماند به یوغ
نظر کن به افرادِ اطرافِ او
شماری ز دزدانِ چنگیز خو
سپاهی گرفته ز تیمور درس
نگوید حقیقت بسیجی ز ترس
نشاند گلوله به قلب و به سر
ولی نیست ازغم به لحنش اثر
بگوید لطیفه به وقتِ
عزا
ز سنگ است قلبِ اهلِ جفا
چو این دورِ ماتم به پایان رسد
قیامی پس از آن شتابان رسد
ببیند بزودی مجازاتِ
خویش
نمک چون بپاشد به دلهای ریش
